Wyłupiastooki krąp, zamieszkujący strefę przybrzeżno-denną, po­dobny jest do małego leszcza. Bardzo ważna dla wędkarza jest umiejętność odróżniania krąpia od niewymiarowego leszcza, którego należy natychmiast uwolnić.

Wobec istotnie znacznego podobieńs­twa tych gatunków cechami umożliwiającymi szybką identyfikację są: u krąpia – duża, gruba, silnie osadzona łuska, linia boczna równo­miernie wygięta, płetwy parzyste często u nasady zaczerwienione; u leszcza-delikatne, małe, łatwo wypadające łuski, linia boczna nieco sfalowana, płetwy zawsze niebieskoszare, ciemne. Krąp prowadzi gromadny tryb życia i żeruje intensywnie przy wypływach kanałów z jezior. Jako typowy przedstawiciel chwastu rybiego konkuruje o pokarm z płocią i leszczem, wyprzedzając je w połykaniu haczyków z przynętą. Wędkarze mówią, że krąp nie zna strachu, podchodzi bowiem śmiało na łowiska, nie dopuszczając innych ryb do przynęty. Toteż nie trzeba go wabić zanętą. Zajmuje drugie miejsce po wzdrędze co do kiepskości wartości smakowych swego mięsa. Nie ma żadnego znaczenia gospodarczego. Należy go bezwzględnie tępić. Najlepszy okres jego połowu przypada na miesiące letnie. Małe krąpiki pozyskiwane podrywką stanowią doskonały materiał na żywca do połowu wszystkich ryb drapieżnych.

Przynęta. Mogą to być zarówno larwy chruścika, dżdżownice, białe i czerwone robaczki, jak i pokarm roślinny, pszenica, groch, ziemniaki oraz pasty.

Technika połowu krąpia na wędkę spławikową. Po zmierzeniu gruntu na wybranym łowisku zawiesza się przynętę tuż nad dnem (10-15 cm). Krąp bierze delikatniej od leszcza i często nie zanurza spławika, lecz wlecze go po lustrze wody we wszystkich kierunkach.