Karaś przebywa niemal we wszystkich błotnistych, gęsto zaro­śniętych zbiornikach stojącej wody, nie wyłączając torfowisk i młak. Ma ciało wysokie, wygrzbiecone, krótkie, z boków ścieśnio­ne, długą płetwę grzbietową, grzbiet ciemnooliwkowy, boki ciała o odcieniu mosiężnozłocistym, brzuch i płetwy żółtawe. Długość jego dochodzi do 30 cm, a ciężar do 2 kg.

Okres łowienia karasia jest krótki i przypada na miesiąc czer­wiec i lipiec. W późniejszych miesiącach żeruje tylko podczas cie­płych dni, gdy temperatura utrzymuje się przez dłuższy czas na jednym poziomie.

Sprzęt stosuje się taki jak do łowienia płoci.

Miejscami wędkowania są okolice trzcin i przybrzeżnej roślin­ności. Przynęta powinna być tak umieszczona, aby unosiła się kilka centymetrów nad dnem. Karasie chwytają przynętę ostrożnie i delikatnie. Należy je podcinać dopiero po zatopieniu spławi-ka. Najlepiej żerują rano i wieczorem. Przynętami dla nich są: dżdżownice, białe robaczki, kłódki, pęczak i kulki z razowego chleba, Nęcić należy dżdżownicami lub pęczakiem.