Jelec żyje przeważnie w gromadzie, w sąsiedztwie brzany, we wszystkich naszych wodach bieżących. Jest rybą wysmukłą, grzbiet ma czarnoniebieski, bok i brzuch srebrzyste, płetwy grzbietową i ogonową — ciemnoszare, pozostałe zaś o odcieniu żółtawym lub pomarańczowym. Wyglądem swym przypomina małego klenia. Osiąga długość 25 cm i ciężar 200 g.

Żeruje od wiosny do jesieni na płytkich wodach pod samą po­wierzchnią. W czasie przyboru trzyma się wód przybrzeżnych i wówczas bierze z gruntu.

Miejscami połowu jelca są płycizny poniżej przykos, zastaw młyńskich, jazów i w pobliżu brzegów.

Do łowienia jelca używa się takiego samego sprzętu jak i przy wędkowaniu uklei. Najlepszą przynętę stanowią: muchy domowe, jętki, ćmy, larwy ochotka, białe robaczki i kawałki dżdżownic. Chwyta przynętę pewnie i stawia większy opór niż ukleja. Należy zacinać przy zauważeniu najmniejszego drgnięcia spławika.

.